Dla wielu psiaków to jedna z najlepszych rozrywek, jednak dla opiekuna bywa wyzwaniem. Dobrze dobrany aport dla psa to nie tylko gwarancja świetnej zabawy, ale przede wszystkim bezpieczne i rozwijające narzędzie pracy. Niezależnie od tego, na jakim etapie jesteście ze swoim psem, czy zaczynacie przygodę, czy szykujecie się do zawodów, warto wiedzieć, jak podejść do tematu odpowiedzialnie i z głową.

Dlaczego zwykły patyk to zły aport dla psa?

Wydaje się to najprostszą opcją: wybieracie jakiś większy patyk w trakcie spaceru i zaczynacie zabawę. To bardzo częsty błąd. Rzucanie psu patyków znalezionych w lesie to prosta droga do tragedii. Drewno z lasu bardzo łatwo pęka i rozwarstwia się, ma ostre końce i drzazgi, które mogą wbić się w podniebienie, gardło lub utknąć w przełyku psa. Według badań najczęstszą przyczyną urazów jamy ustnej i gardła u psów jest właśnie kawałek drewna [3].

Profesjonalny trening aportu wymaga bezpiecznych i trwałych materiałów. Wybierając dedykowany aport dostępny w PsiShop, zyskujesz pewność, że Twój pies bez przeciążeń i w bezpieczny sposób będzie mógł się bawić i trenować.

Co wybrać na początek przygody? Jakie są rodzaje aportów?

Niezależnie od tego, czy jesteś w trakcie treningów sportowych, czy po prostu chcesz angażować swojego psa podczas spaceru tym profesjonalnym akcesorium wykorzystywanym w treningu obedience, masz szeroki wybór akcesoriów, by rozpocząć tę przygodę. Dostępnych jest wiele rodzajów aportów, jednak należy je dobrać do etapu zaawansowania treningowego psa. W zależności od tego, co chcesz osiągnąć, masz do dyspozycji:

• Aport piankowy – doskonały wybór na początek przygody z nauką aportowania oraz dla młodych psów. Ma lekką konstrukcję i pozwala przyzwyczaić się do kształtu, zanim przejdziecie do cięższych modeli.
• Gryf ze sznurkiem – świetna zabawka do nauki trzymania aportu, ponieważ ma dołączone sznurki, dzięki którym przewodnik może asystować psu.
• Aporty drewniane – tradycyjne, solidne koziołki. Dostępne w różnych rozmiarach, dzięki czemu dobierzesz aport do wielkości i możliwości Twojego psa.
• Aport drewniany ze sznurkiem – świetne narzędzie do nauki i treningu trzymania. Dzięki sznureczkom opiekun może kontrolować chwyt psa.
• Patyczek węchowy – wykonany z drewna bukowego lub sosnowego, polecany psom, które nie potrafią pewnie trzymać i dopiero uczą się odnajdywania przedmiotów.

Jak nauczyć psa aportować od zera?

Większość osób popełnia ten sam błąd: rzucają aport bardzo daleko, podczas gdy podekscytowany pies biega wszędzie, zamiast przynieść koziołek. Prawidłowa nauka aportowania to proces, który najlepiej zacząć w domu, bez zbędnych rozpraszaczy. Zacznij od zainteresowania psa samą zabawką, przeciągaj ją powoli po ziemi i nagródź psa, kiedy ją złapie. Następnie wydłużaj czas trzymania zabawki i naucz psa podnoszenia aportu z ziemi. Kluczowe jest, aby pies oddawał przedmiot do ręki właściciela. Możesz dawać psu przysmak lub oferować inną zabawkę w zamian. To pokaże, że oddanie zabawki nie kończy zabawy, wręcz przeciwnie – rozpoczyna jeszcze lepszą. Dopiero kiedy ten etap jest dla psa zrozumiały, możesz rozpocząć rzucanie aportu na małe odległości.

Jak dobrać aporty drewniane do wielkości psa?

Aporty drewniane, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane w codziennych treningach, czy sporadycznie na spacerach, powinny być dopasowane wagą i wielkością gryfu do psa. Zbyt ciężki przedmiot może przeciążać kręgosłup szyjny psa, być niewygodny do trzymania w pysku lub wręcz niemożliwy do podniesienia. Zbyt mały koziołek będzie zachęcał psa do przygryzania boczków (co w sporcie jest poważnym błędem).

Wybierając aporty do obedience, zmierz szerokość pyska Twojego psa. Gryf, czyli środkowy łącznik, musi być na tyle długi, by pies swobodnie mógł złapać go pomiędzy boczkami. Wysokość boków też ma znaczenie. Pies powinien móc wsunąć pysk pod koziołek w trakcie biegu. Koziołek nie może więc przylegać zbyt blisko do ziemi.

Podsumowanie

Nauka aportowania wymaga cierpliwości, precyzji i dobrze dobranych koziołków. Pamiętaj, że udany trening aportu opiera się na zaufaniu i dobrej zabawie. Jeśli widzisz, że Twój pies nie jest zainteresowany tym sportem, wypróbuj z nim inne rodzaje aktywności. Trening obedience to także wykonywanie komend na odległość, chodzenie przy nodze i praca węchowa.

FAQ: Najczęściej zadawane pytania dotyczące nauki aportowania

Mój pies szybko się nudzi i nie chce wracać z zabawką. Co zrobić?

Jeśli zauważasz, że Twój pies cieszy się i biegnie po koziołek, ale nie chce do Ciebie wracać lub w drodze powrotnej wypluwa zabawkę, to prawdopodobnie nie uważa, że opłaca mu się oddawać łup. Spróbuj zacząć uciekać w drugą stronę, by zachęcić go do pogoni za Tobą. Kiedy już dobiegnie, nie zabieraj mu zabawki od razu. Możesz przez chwilę pobawić się z nim lub zaoferować mu w zamian jego ulubioną zabawkę. Daj mu czas, aby zobaczył, że nagroda za dostarczenie aportu jest tak atrakcyjna, że nie warto jej porzucać w drodze do Ciebie.

Od jakiego wieku można zacząć trening i naukę aportowania?

Zabawę z aportowaniem możesz zaczynać już ze szczeniakiem. Pamiętaj, żeby od początku nauczyć psa, że koziołki są do przynoszenia, a nie do gryzienia czy szarpania. Nie zostawiaj go samego z zabawką. W okresie wymiany zębów używaj miękkich, piankowych koziołków, by nie uszkodzić mu dziąseł.

Czy każdy pies będzie biegać za aportem?

Nie wszystkie rasy mają tak silny instynkt pogoni. Niektóre rasy olbrzymie, o długim grzbiecie, oraz psy z problemami stawowymi (dysplazja) powinny unikać gwałtownych zrywów i intensywnego biegania. U takich psów lepiej wybrać aport polegający na pracy węchowej – szukanie zabawki ukrytej w trawie lub przynoszenie przedmiotów na komendę.

Bibliografia

1. Rooney NJ, Bradshaw JW. Links between play and dominance and attachment dimensions of dog-human relationships. J Appl Anim Welf Sci. 2003;6(2):67-94. doi: 10.1207/S15327604JAWS0602_01. PMID: 12909524.
2. Delgado MM, Stella JL, Croney CC, Serpell JA. Making fetch happen: Prevalence and characteristics of fetching behavior in owned domestic cats (Felis catus) and dogs (Canis familiaris). PLoS One. 2024 Sep 4;19(9):e0309068. doi: 10.1371/journal.pone.0309068. PMID: 39231097; PMCID: PMC11373866.
3. Griffiths LG, Tiruneh R, Sullivan M, Reid SW. Oropharyngeal penetrating injuries in 50 dogs: a retrospective study. Vet Surg. 2000 Sep-Oct;29(5):383-8. doi: 10.1053/jvet.2000.9140. PMID: 10999451.